Home » Archieven voor februari 2016

Maand: februari 2016

Ontspanning: belangrijker dan je denkt.

Herinner je een periode in je leven waarbij je in de greep was van zorg en angst? Een oppervlakkige ademhaling en een gespannen lichaam hielden je in hun greep. Je miste iets: de vaardigheid om je gedachten en je lichaam tot rust  te brengen. Deze vaardigheid kunnen we leren in het programma van Prepare4joy. Dit is de tweede vaardigheid; de vaardigheid van “tot rust komen” of van “Shalom”. De mogelijkheid om na zowel vrolijke en schokkende emoties terug te keren naar shalom is de sterkste voorspeller gebleken van levenslange geestelijke gezondheid.

Kenmerken van vaardigheid 2:

  • Legt de basis om relaties in evenwicht te houden;
  • Zorgt voor het vrijkomen van serotonine, zodat we onze relationele batterij weer kunnen opladen;
  • Gaat door met vaardigheid 1 om je lichaam en je geest te kalmeren.

Relaties vereisen een ritme van vreugde en rust.
Als het gaat om relationele vaardigheden, kan elke generatie alleen doorgeven wat ze hebben geleerd om te gebruiken. Als vaardigheden uitvallen doordat ze niet meer worden doorgegeven, levert dit ongewenste eigenschappen op.

De afwezigheid van vaardigheid 2 veroorzaakt:

  • Depressie
  • Vermoeidheid
  • Angst
  • Verslaving
  • ADHD/ADD
  • Gedragsproblemen
  • Persoonlijkheidsstoornis

Vaardigheid 2 is moeilijk te identificeren omdat vervangende patronen sociaal geaccepteerd zijn. We vervangen kalmeren en rust door BEEPS in de vorm van:

  • Druk zijn
  • Werk
  • Seks
  • Bezittingen
  • Voedsel

Door op een onnatuurlijke manier je emoties te kalmeren en de signalen voor rust te negeren creëren we spanning en chaos in de hersenen. De BEEPS vervangen het natuurlijke eb en vloed waar families op vertrouwen. We geven deze misvorming door en noemen het normaal.

Signalen die aangeven dat rust nodig is:

  • Er is weinig tot geen oogcontact
  • Er is sprake van extreme energieniveaus (laag of hoog)
  • Er is een gevoel van overweldigd worden
  • Gevoel van irritatie naar anderen
  • Uitputting

Methodes om rust in de praktijk te brengen:

  • Terugtrekken in de stilte (retraite)
  • Sabbat
  • Oefeningen doen die de geest kalmeert (ontspanningsoefeningen)

Vaardigheid 2 wordt het best geleerd door tijd door te brengen met mensen die tot rust zijn gekomen. Net als alle andere negentien vaardigheden wordt vaardigheid 2 ook relationeel overgedragen.
Na verloop van tijd zal eerder aangeleerd gedrag om te kalmeren worden vervangen door echte rust.

Rust is een geschenk dat we anderen geven. Als we deze vaardigheid demonstreren worden we experts in het herkennen van de behoefte aan rust. We geven anderen ook de vrijheid om te rusten. Rust is een van de meest productieve vaardigheden die we kunnen oefenen.

Naar de Bijbelklas

Vanavond heb ik Sander van veertien naar de Bijbelklas gebracht. Dit is een wekelijkse bijeenkomst in onze kerk, waar tieners de grondbeginselen van het christelijk geloof meekrijgen. Centraal staan de Bijbelse geschiedenis en de hoofdthema’s van het christelijk geloof. In andere kerken duidt men deze activiteit vaak aan met het woord ‘catechisatie’. Maar doordat onze kerk geen catechismus kent en bewust de Bijbel centraal stelt, noemen wij deze lessen: ‘Bijbelklassen’.

Ik ben een groot voorstander van dit onderwijs. Veel kinderen krijgen deze informatie in het reguliere onderwijs niet meer mee. Zij kennen de Bijbelse geschiedenis niet en hebben al helemaal geen idee van Bijbelse ethiek. Wanneer zij volwassen worden en blijven geloven (wat in deze tijd al heel bijzonder is), is hun geloof vaak gebaseerd op een vaag gevoel, dat niet verder gaat dan: “God is liefde” en “Jezus is mijn vriend”. Door middel van Bijbelklassen probeert men een steviger fundament te leggen.

Toch blijf ik het gevoel houden dat veel kerken met en zonder Bijbelklassen een deel van het onderwijs laten liggen. Bij ons in de kerk wordt hierover wel gesproken, maar ik kan mij niet herinneren dat dit ooit is onderwezen. Hoe werkt het? Hoe hoort het? Wat wordt er van mij verwacht? Kennelijk gaat men ervan uit dat iedereen weet wat er wordt bedoeld en dit een plek in zijn eigen leven heeft gegeven. Heeft u enig idee waarover ik het heb? Ik heb het over ‘een levende relatie met God’.

Voor de meeste mensen is dit hetzelfde als ‘bidden’. Of ‘bidden en bijbellezen’. Maar als je dan doorvraagt, dan blijkt dit ‘bidden’ vaak weinig relationeel te zijn. Bidden is dan niet meer dan praten tegen God. Bijbellezen is niet meer dan lezen over God. Veel mensen kunnen zich niet voorstellen dat God ook wel eens iets tegen hen wil zeggen. Dat hij met hen een interactie wil aangaan. Een relatie wil hebben. Maar zoiets is voor hen ondenkbaar. Dergelijke dwaasheid kom je alleen in sektes tegen.

Het leeuwendeel van het onderwijs in de kerk spreekt de linkerhersenhelft aan. Weten. Daar is niets mis mee. Maar de mens is meer. Hij heeft ook een rechterhersenhelft. Ervaren. Deze kant is onderbelicht. Kunnen wij God, waarvan wij weten dat Hij bestaat, ook ervaren? Ja, dat kan! Voor iedereen dit wil leren hoe dit in zijn werk gaat, is er nu een nieuw soort onderwijs beschikbaar. Onderwijs dat de rechterhersenhelft aanspreekt. Weinig kennisoverdracht, veel oefening. Geen weten, maar kennen.

Ik ben van mening dat iedere kerk de training Vreugde vormt aan haar leden moet aanbieden.

Zorgen wordt de nieuwe uitdaging!

Mijn vader is inmiddels vijfentachtig, maar nog steeds is hij regelmatig in de binnenstad van Dordrecht te vinden bij de kar van de Dordtse Evangelisatie. Folders uitdelen en mensen aanspreken. Soms mag hij zelfs met mensen bidden. Hij doet dit werk al tientallen jaren. Waarvoor hulde!

In de periode dat hij dit werk doet, is niet alleen de binnenstad van Dordrecht, maar heel onze samenleving ingrijpend veranderd. Geloven is meer en meer een activiteit geworden, waarmee je de ander niet lastigvalt. Geloven mag, zo lang dit maar achter de geraniums gebeurt. Of in de beslotenheid van een kerkgebouw. Alles mag, zolang we de ander maar niet niet lastigvallen.

Ook al probeert de samenleving het geloof in te perken, dit betekent nog niet dat geloven minder relevant is geworden. Integendeel, zou ik zelfs zeggen. Hoe meer mensen vervreemd raken van hun Schepper, hoe harder zij Hem nodig lijken te hebben. De samenleving verhardt en de tegenstelling tussen de sterke en de zwakke wordt steeds groter. De zorg wordt uitgehold, terwijl steeds meer mensen van die zorg afhankelijk worden.

Zou de kerk in de gaten hebben dat hier nieuwe mogelijkheden ontstaan om de blijdschap van het evangelie uit te dragen? Zou de kerk beseffen dat degenen die op straat niet meer aangesproken wensen te worden, wel open staan om geholpen te worden bij hun innerlijke nood?

Onlangs zag ik een documentaire over de Rotterdamse wijk Charlois. Hierin kwam aan de orde dat meer dan de helft van de inwoners te kennen had gegeven zich eenzaam te voelen. De rillingen liepen over mijn rug. Al deze mensen wonen zo dicht op elkaar en toch voelen zij zich eenzaam!

Ik denk dat zorgen de nieuwe uitdaging is voor de kerk. Of misschien moet ik zeggen: hernieuwde, omdat de meeste zorg in onze samenleving ooit door de kerk is geïnitieerd. Jaren geleden heeft de overheid in haar bravoure gemeend deze taak te moeten overnemen. Maar nu de last te zwaar wordt, is dit het eerste dat wordt losgelaten.

Hoe staat het met de vaardigheden van de kerk om te zorgen? Is zij hier en daar wat verleerd? Misschien kan Prepare4Joy helpen om de draad weer op te pakken.

Wat ben jij voor rimpeling?

Afgelopen week was ik de eerste bezoeker in het Wellness Bad. Het warme water met zout en mineralen lag er stil en ongestoord bij. Ik legde mijn handdoek over een van de stoelen die daar stonden, en maakte mij op om 50 minuten in het water te lopen als oefening voor mijn benen en rug. Op dat moment had ik als volgeling van Jezus een van die momenten waarop ik meende te horen: “Let goed op. Ik wil je iets laten zien.”

Terwijl ik langzaam het bad inliep, viel mij op dat ik meteen de rust in het water verstoorde. Het maakte niet uit hoe voorzichtig ik liep, er ontstonden rimpelingen in het water, die mij gedurende heel mijn wandeling bleven volgen. Ik deed er precies 44 stappen over om het bad rond te lopen, en elke beweging die ik maakte, zorgde voor nieuwe golven. En nee, het tellen van mijn stappen betekende niet dat ik aan een obsessieve-compulsieve stoornis leed! Ik had gewoon niks anders te doen, terwijl ik bijna een uur in het water moest lopen!

Na een tijdje werd ik nieuwsgierig en stopte met bewegen. Ik wilde zien wat er met het water gebeurde, wanneer ik zo stil mogelijk probeerde te zijn, alleen ademhalen en mijn evenwicht bewaren. De rimpelingen stopten… bijna. Ik realiseerde mij toen dat zo lang ik leefde, ademhaalde en mijn evenwicht bewaarde, ik op enigerlei wijze rimpelingen zou blijven maken.

Ik moest denken aan het vers: “Als het zout zijn smaak verliest, hoe kan de dan weer zout gemaakt worden?” Mijn volgende gedachte was: “Hoe zit het dan met rimpelingen? Zo lang ik leef, zorg ik dat er ergens rimpelingen ontstaan. Een leven dat niet meer zorgt voor rimpelingen, heeft zijn smaak verloren en is vergeten wat het betekent om te leven.

Wat voor soort rimpelingen gaan we maken?

Altijd blij om bij je te zijn

Een vriend zei gisteren tegen mij “God is niet altijd grappig”. Ik dacht daarover na. Er waren genoeg momenten in mijn leven waarbij ik het eens was met deze overtuiging. Normaal gesproken als God niet grappig is, komt dit doordat ik middenin een gevecht in een pijnlijke situatie zit, waardoor ik lijden ervaar.

Het lijden kan betrekking hebben op degenen waar ik van hou. (of het nu gaat over ziekte, ongeluk, scheiding, verslaving of andere levenssituaties die mijn pad kruisen). Of het lijden heeft betrekking op mijzelf, mijn werk, mijn vriendschappen, relaties, mijn agenda, mijn gezondheid, mijn trots, mijn controle over iets dat gewoon niet lijkt te gaan zoals ik het had gepland. En God probeert me daardoor te laten groeien, maar ik vind het gewoon niet leuk.

Het maakt niet uit wat er aan de hand is, ik heb altijd een keuze om verbonden te blijven met God of om de verbinding te verbreken en rondjes te draaien in mijn eigen ellende. Als ik kies om met God verbonden te blijven, betekent het niet dat het lijden weg zal gaan. Het betekent niet dat de pijn meteen zal stoppen.

De betekenis die het wel heeft is dat ik er niet alleen in zit.

Vorig jaar ging ik drie weken lang naar “Joy” school. Het was een fantastische ervaring om te leren over de neurologie, psychologie en theologie van Vreugde. Onze hersenen zijn ingesteld voor vreugde en het is de sterkste kracht van onze hersenen.

Hoe definieer je vreugde? Blij zijn om bij je te zijn.

Als we ervaren dat iemand blij is om bij ons te zijn, is gebleken dat dit onze hersenen helpt om te groeien. Vreugde is relationeel. Vreugde is besmettelijk. Vreugde transformeert en verbetert ons immuunsysteem onder andere. God is altijd blij om bij me te zijn. Zelfs als ik onder pijn gebukt ga, me niet gedraag, verdrietig of boos ben, me schaam of bang ben. God schiep ons als relationele wezens in Zijn eigen beeld. We groeien in het leven door de interactie met God en andere mensen in liefdevolle relaties. Dat is vreugde. Alleen als we ervaren dat Hij altijd blij is om bij ons te zijn, worden we ons er bewust van dat God goed is. Het trefwoord hier is: ervaring.

Hoe kan ik met God verbonden blijven en zijn aanwezigheid ervaren? Door middel van dankbaarheid.

Dankbaarheid voelen brengt onze gedachten terug naar de relatie met God, zelfs al we middenin lijden zitten of onprettige gevoelens ervaren. Als we dankbaarheid oefenen met God, zullen onze hersenen zich herinneren hoe de verbinding met Hem was, waardoor het gemakkelijker wordt voor ons om de weg naar Hem terug te vinden. Leven in dankbaarheid en het beoefenen van dankbaarheid in goede tijden helpt ons om in staat te zijn dankbaarheid te oefenen in tijden van lijden. Dankbaarheid verdiept zich als ik realiseer dat alles, zelfs mijn volgende ademteug, een geschenk is van God.

“Dank God onder alle omstandigheden, want dat is wat hij van u, die één bent met Christus Jezus, verlangt.” (1 Tessalonicenzen 5:18).

Waar ben jij vandaag dankbaar voor? Vertel het God en luister naar zijn reactie. Schrijf het op en vertel het een vriend. Dit zal de vreugde in je laten groeien en het verspreiden onder anderen.